დიდოსტატის მარჯვენას ვკითხულობდი.. ვინ მოთვლის, მერამდენედ ვკითხულობ ამ დიდებულ ნაწარმოებს და ყოველ ჯერზე, ისეთ დეტალს ვპოულობ, რისთვისაც აქამდე განსაკუთრებული ყურადღება…
“ზოგჯერ თქმა სჯობს არა თქმასა, ზოგჯერ თქმითაც დაშავდების”..მართლაც.. მთელი ჩემი შეგნებული ცხოვრება, გავატარე იმ ზღვარზე ყოფნის სურვილით, რომელიც გადის სიმართლესა…
სიყვარული ხან თბილი სიოა, რომელიც გაზაფხულის დილასავით გვატკბობს, ხან კი ქარიშხალი, რომელიც შინაგან სამყაროს მთლიანად გვიცვლის... როგორც გრძნობა, ხან მშვიდია…