დიდოსტატის მარჯვენას ვკითხულობდი.. ვინ მოთვლის, მერამდენედ ვკითხულობ ამ დიდებულ ნაწარმოებს და ყოველ ჯერზე, ისეთ დეტალს ვპოულობ, რისთვისაც აქამდე განსაკუთრებული ყურადღება…

“ზოგჯერ თქმა სჯობს არა თქმასა, ზოგჯერ თქმითაც დაშავდების”..მართლაც.. მთელი ჩემი შეგნებული ცხოვრება, გავატარე იმ ზღვარზე ყოფნის სურვილით, რომელიც გადის სიმართლესა…

დილა თენდება.. სრული ქაოსი იწყება.. ვდგები, სარკეში ვიხედები.. თმას ნაზად ვისწორებ, შემდეგ კარადას ვაღებ, ტანზე ხალათს ვიცვამ და ნიღაბს ვირგებ..…